ŞİİR BAZEN EN ÖN SAFTIR

Ondan sadece bir şair diye söz etmek eksik kalır. Çünkü Ahmet Telli, kelimeleriyle sadece şiir kurmadı; bir çağın vicdanını, bir ülkenin direncini ve bir halkın susmayan iç sesini yazdı.

Onun biyografisi, takvim yapraklarından çok, cop sesleriyle, yasaklarla, gece yarısı kapı çalmalarıyla ve buna rağmen sönmeyen bir umutla yazıldı.

1946’da Çankırı’da başlayan o yolculuk, kısa sürede bireysel bir hikâyeden çıkıp kolektif bir hafızaya dönüştü. 70’lerin sokaklarında yankılanan sloganlar, 80 darbesinin karanlığında kesilen sesler, sürgünler, yasaklı kitaplar… Hepsi onun dizelerinde yeniden nefes alır. Çünkü Telli için şiir, estetik bir uğraş değil; doğrudan doğruya bir direniş biçimidir.

Onun dünyasında aşk bile tarafsız değildir. Sevmek, bir başkaldırıdır. Kaybetmek, bir politik hafıza. Ve gitmek… Gitmek hiçbir zaman sadece gitmek değildir.

“Sen gidersen kuşlar da gider bu kentten,
gökyüzü kendini kapatır, sokaklar susar…”

Bu dizeler, bir sevgilinin ardından yazılmış gibi görünür. Ama aslında bir ülkenin eksilen umuduna, terk edilen meydanlarına, susturulan seslerine yakılmış bir ağıttır. Çünkü Telli’nin şiirinde “kent” direnişin kendisidir. Kuşlar giderse, özgürlük de gider.

Ve o yüzden onun şiiri bir çağrıdır; Kal. Diren. Konuş.

“Belki yine gelirim / sesime ses veren olursa bir gün” derken, bir şairin kırılganlığını değil; bir devrimcinin ısrarını duyarsınız. Çünkü o, umudu bir duygu olarak değil, bir görev olarak taşır. Umut etmek, onun şiirinde pasif bir bekleyiş değil; aktif bir mücadeledir.
Ahmet Telli, şiiriyle sadece tanıklık etmez; taraf olur.
Taraf olduğu şey ise her zaman aynıdır: İnsan.
Ve belki de bu yüzden onun hayatı şunu hatırlatır:
Şiir bazen bir sığınak değildir.
Bazen en ön saftır.
Sen çok yaşa Ahmet Telli

KAYNAK: Datçanın Sesi