Nöbetçi Eczaneler
Kadir İnanır.
O, beyazperdede sadece senaryoları canlandırmadı; bu toprakların kaderini, öfkesini ve gizli gözyaşlarını ete kemiğe bürüdü. Haksızlığa karşı gerilen bir göğsü, sevdayı bir kor gibi yüreğinde taşıyanı, ezildikçe haysiyetiyle büyüyen insanı anlattı.
Milyonlarca kişi onun o tavizsiz bakışlarında kendi sustuklarını gördü.
Suskunluğunda bir halkın onuru, o heybetli yürüyüşünde ise rüzgara karşı baş eğmeyen bir memleketin silueti gizliydi.
Bir oyuncu sahneden çekilebilir, bir yıldızın ışıltısı gecenin karanlığında kaybolabilir. Fakat bazı isimler perdeden taşar, hayatın tam ortasına yerleşir.
Onlar ölmez; her siyah-beyaz ya da rengi solmuş karede yeniden nefes alır. Kadir İnanır, Türk sinemasının yalnızca ikonik bir jönü değil; bu coğrafyanın vicdanı, sinematik hafızasıydı.
Bazen perde kapanır, ışıklar söner…
Salona ağır bir sessizlik çöker.
Ama bazı alkışlar, zamanın duvarlarını aşar ve zamansızlığa yankılanır.
Güle güle büyük usta…
Seni perdedeki gölgenle değil, hayatın içine bıraktığın o derin ve silinmez izlerle hatırlayacağız. Çünkü bazı insanlar bu dünyadan göçse bile, bir milletin kolektif hafızasında her zaman en korunaklı köşede yaşar.
Kendi efsanenin koynunda uyu.
YORUMLAR