10 OCAK’A DAİR…

Kırk yılı aşkın süredir gazetecilik yapıyorum.
Başka bir işim olmadı.
Doğrusu, başka bir işin dilini de hiç öğrenmedim.
Hayatım boyunca kalemle geçindim, kelimeyle direndim.
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, Muğla Gazeteciler Cemiyeti, Türkiye Spor Yazarları Derneği ve Dünya Spor Yazarları Derneği üyesiyim.
Bir dönem Türkiye Gazeteciler Sendikası’nda yöneticilik yaptım.
Sürekli Basın Kartı taşıyorum.
Ama “10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü”ne hiçbir zaman ısınamadım.
Çünkü 10 Ocak, benim için bir mesleğin nasıl adım adım boğulduğunun resmî tutanağıdır.
Sansürün kaldırılışı, sansürün en sert, en örgütlü, en pervasız hâli yaşanırken anılır oldu bu ülkede.
Gazetecilerin haklarını düzenleyen bir yasa, gazetecilerin haber yapma hakkının fiilen ortadan kaldırıldığı bir düzende, sadece “sembolik” cümlelerle hatırlatılıyor.
Oysa herkes gerçeği biliyor ama kimse konuşmuyor. Daha doğrusu herkes konuşuyormuş gibi yapıyor.
Bugün kopyala-yapıştır metinlerle günü kurtaranlar “basın mensubu” sayılıyor. İktidarın da muhalefetin de kapısında nöbet tutanlar “medya” olarak kabul ediliyor. Kendi haberini yapan, kendi sözünü kuran, kendi imzasını taşıyanlar ise bir anda dosya numarasına dönüşüyor. Şüpheli oluyorlar. Sanık oluyorlar. Hükümlü oluyorlar.
Böyle bir yerde hukuktan söz edilemez.
Adaletten söz edilemez.
Özgürlükten, demokrasiden hiç söz edilemez.
Meslektaşım Murat Kemaneci ’nin hatırlattığı gerçek tam da burada duruyor. Kıyafetleri, üniformaları, apoletleri, kostümleri ne olursa olsun; despotlar gider.
Tarih bunu defalarca yazdı. Ama gerçek gazeteciler, bedel ödeseler de, yara bere içinde kalsalar da ayakta durmayı bilir. Çünkü gazetecilik bir meslekten önce bir hafıza işidir.
Ve hafıza, kolay kolay teslim olmaz.
Bu günü mesajla, aramayla, gerçekten ve içtenlikle hatırlayanlara teşekkür ederim.
Gerisi zaten gürültü.
Gazetecilik suç değildir.